شیوا محمدی
شیوا محمدی

  • تاریخ عضویت: 1396/07/21
  • آخرین زمان حضور : ‫۲۵ روز قبل، چهار شنبه ۴ اردیبهشت ۱۳۹۸، ساعت ۱۸:۵۲
  • بازدید از پروفایل : 122

گزارش خطا

علت گزارش برای را بنویسید


مزخرفاتی از جنس برنامه نویسی!

گزارش

دنیای آی تی ایران بیمار است. خیلی بیمار. آنقدر که گاهی به سرم میزند این حیطه را رها کنم. اما بعد یادم می افتد که فقط همین کار را بلدم. در خیابان راه میروم. روی تیر چراغ های برق پر است از آگهی های خنده دار و حرص دهنده. “طراحی سایت. صفحه اول گوگل. ۱۰۰ هزار تومان!!!”

اعصابم خرد میشود. میروم سراغ وبگردی. باز هم آگهی ها به چشمم میخورد. “طراحی سایت با ۳ کلیک!!!”. چند وقت پیش برای بستن یک قرارداد سئو، به یک کارخانه رفته بودم. مدیر کارخانه حرفی زد که سرم سوت کشید و جوابش را با بی احترامی دادم. به ما گفت: “متاسفانه در صنف شما همه گشنه هستن و دنبال این هستن که یه پولی از آدم بکنن!!!”

خیلی به این موضوع فکر کرده ام که مشکل دنیای IT کجاست که اینقدر ذلیل و بدبخت شده است؟ که احترام ما تا این حد پایین آمده است که یک سری بی سواد به خودشان اجازه بدهند با ما اینطور صحبت کنند!

امروز یک سایت را دیدم که مطالبش را برای شما هم میگذارم تا کمی بخندید – عادت به تمسخر کسی ندارم اما این دوست عزیزمان حقیقتا باید مسخره شود تا بازار کارمان را اینقدر نابود نکند-. و اما قسمتی از مقاله این دوست عزیز:

“پدر سئو ایران کیست؟ این روزها بر سر اینکه پدر سئو ایران چه کسی است دعواست اما کسی حاضر نیست وظیفه ی مادری آن را بر عهده گیرد. سئو پدر ندارد و هر کسی می تواند این ادعا را داشته باشد ولی حقیقت آن است که سئو یتیم است.”

به نظر من مشکل از اینجا آب میخورد که بازار کار ما، به ابزار و سرمایه احتیاجی ندارد و هر بی سوادی که یک دستگاه کامپیوتر داشته باشد،میتواند وارد میدان شود و محصولات به دردنخورش را به دیگران بیندازد! اینطور میشود که یک بی سواد محترم – خواستم بنویسم برنامه نویس، اما این افراد برنامه نویس هم نیستند- چند تا برگه A4 پرینت میکند که با ۱۰۰ هزار تومان طراحی سایت انجام میدهد!!! یک سری بی سوادتر، این محصولات ۱۰۰ هزار تومانی را میخرند و بعد داد و هوارشان میرود بالا که آااااییی این صنف IT کلاه بردارند.

من در شرکت های زیادی کار کرده ام. نمیدانم چرا در این کشور، حجم مدیران بی سواد دارای اعتماد به نفس کاذب، تا این حد زیاد است. تمام محصولات نرم افزاری این کشور با چالش روبرو هستند و هیچ کس شک نمیکند که یک جای کار میلنگد.

ابزارهای مفت! سرطان برنامه نویسی

متاسفانه در این کشور قوانین کپی رایت معنایی ندارد. ما همه چیز را نصفه و نیمه و در حد افراط و تفریط استفاده میکنیم. خاطرم هست مهران مدیری در ابتدای هر قسمت از قهوه تلخ، التماس میکرد که جان من کپی نکنید. و بعد رگ فرهنگی مردم باد میکرد که نباید کپی کنیم. باید کپی رایت را رعایت کنیم. و هیچ کس از جناب مهران مدیری نمیپرسید که، آقای محترم، چرا نصف هر کدام از CD ها را با تبلیغات پر میکنید؟ آیا ما باید پول بدهیم و تبلیغات شما را بخریم؟ یا اینکه داریم برای قهوه تلخ پول میدهیم؟ بگذریم.

نبود کپی رایت، ابزارها را به طور رایگان در اختیار هر بی سوادی قرار داده است. و از آنجا که ادعاهای کاذب ما ایرانیها انتهایی ندارد، همه ما ادعا داریم طراح سایت هستیم یا برنامه نویسیم. تا امروز در شرکت هایی که کار کرده ام، حداقل ۲۰ برنامه نویس وب پر ادعای دات نت را دیده ام که اصلا نمیدانسته اند IIS چیست! فکر میکرده اند MVC یک زبان برنامه نویسی است! اگر ویژوال را از آنها بگیریم، یک پروژه هم نمیتوانند بسازند.

این ابزارها خوبند. شکی نیست. اما در خیلی از موارد باعث شده اند افرادی با اطلاعات سطحی، در قراردادهایی که اصلا در حد و اندازه شان نیست – به لطف باندبازی – سهم بگیرند. یک محصول افتضاح تحویل بدهند و این تفکر را به وجود بیاورند که مهندسان IT کلاهبردارند!

این اطلاعات ناکافی،خصوصا در میان برنامه نویسان دات نت و CMS کارها،بیشتر به چشم میخورد. من خودم دات نت کار هستم اما باید اعتراف کنم، برنامه نویسان PHP به دلیل نداشتن ابزاری مثل ویژوال استودیو، سطح معلومات پایه بالاتری دارند.

از طرف دیگر با حجم شطحیاتی روبرو هستیم که متاسفانه گاهی آنها را از حرفه ای ها هم میشنویم. بعضی از ما طوری از دات نت یا جاوا یا PHP طرفداری میکنیم و با بقیه سر جنگ داریم که انگار خودمان این زبانها را نوشته ایم. از یک طرف هم امثال همان دوستانی که IIS را نمیشناسند هم به این لشکرکشی اضافه شده اند و پشت سر بقیه صف آرایی کرده اند.

دانشگاه؟!

دانشگاه بد نیست. میشود از آن چیزهایی را یاد گرفت. اما متاسفانه خیلی از کسانی که مدرک های به درد نخور یک سری از دانشگاه ها را دارند، دچار این توهم شده اند که واقعا مهندس هستند و این مملکت جلوی پیشرفت آنها را گرفته! چه عرض کنم.

 

بگذریم. فقط میتوانم بگویم دنیای IT بیمار است. بیماری ای که مطمئن نیستم به این زودی ها خوب شود. من و شما نمیتوانیم واکسن این مریضی باشیم. اما لااقل سعی کنیم جزو میکروب های آن نباشیم دوستان خوبم.

منبع

شیوا محمدی

پسندیده شده توسط: شهرام برزنی , سجاد رفیعی هنر , فرشاد , علی بهمن , حسنعلی نیکنام , حمیددواچی , مجید مرادی , محمدرضا ناصری

خطر ایده آل گرایی در برنامه نویسی

گزارش

 

آیا شما از دسته برنامه نویسانی هستید که پروژه ها را با انگیزه شروع میکنید اما هرگز به پایان نمیرسانید؟ آیا پروژه شما آنقدر سخت و سنگین میشود که در وسط کار، از انجامش نا امید میشوید؟ باید بدانید این مشکل تنها مختص شما نیست. تعداد زیادی از برنامه نویسان، به این بیماری دچار هستند. ایده آل گرایی در برنامه نویسی ، خطری است که در کمین خیلی از برنامه نویس ها است.

شاید با این موضوع برخورد کرده باشید که بعضی از برنامه نویسان مبتدی، مسئله ای را که شما با بهترین کیفیت و در زمان طولانی حل کرده اید، در زمانی کوتاه و با کیفیتی پایین تر حل میکنند. بله. کیفییت پایین تر است. اما مگر مهم است؟ مسئله حل شده!

به محصولاتی که تا امروز تولید کرده اید فکر کنید. کدامیک از آنها بدون هیچ تغییری به مشتری تحویل داده شده اند و ۱۰۰% نیازهای او را برطرف کرده اند؟ واقعیت این است که امکان ندارد پروژه ای تولید شود و در همان شروع کار، تمام نیازهای مشتری را برطرف کند. اصولا متدهای برنامه نویسی ای نظیر Agile بر همین اساس تولید شده اند. همین جا است که خطر ایده آل گرایی در برنامه نویسی مشخص میشود.

واقعیت این است که ایده آل گرایی بیش از حد، صورت مسئله را آنقدر بزرگ میکند که انرژی انجام آن را نخواهید داشت.

این مشکل معمولا در برنامه نویسان حرفه ای حادتر و بیشتر است. یکی از دلایل این ایده آل گرایی در برنامه نویسی ،دانش زیاد است. گاهی وقتها آنقدر راه حل های مختلف برای حل یک مسئله بلدیم، که نمیتوانیم تصمیم بگیریم کدام را انتخاب کنیم. پس راه حل چیست؟ چطور باید انتخاب کنیم مسئله را چطور حل کنیم؟

برای حل مسئله ها همیشه چند نکته مهم را مد نظر داشته باشید تا گرفتار ایده آل گرایی افراطی نشوید:

  • مسائل را طوری کدنویسی کنید که اگر بعدا خواستید کدهایتان را ویرایش کنید، به راحتی بفهمید چه کاری کرده اید.
  • بیشتر وقتتان را صرف شناخت و تحلیل مسئله کنید بعد به کدنویسی اقدام کنید. معمولا برنامه نویسان دچار این غرور کاذب هستند که مسئله ای که با آن روبرو هستند، پیش پا افتاده تر از آن است که نیاز به تحلیل داشته باشد.
  • مسئله را از ساده ترین راه حل کنید. اما یک نکته را به خاطر داشته باشید. کد را طوری بنویسید که بعدها یشود آنرا با حداقل هزینه زمانی و مالی، ویرایش کرد. تعادل میان گسترش پذیری و ایده آل گرایی را به مرور درک خواهید کرد.
  • به کاربری کدتان دقت کنید. برای مال اگر در حال ساختن فرم تنظیمات اولیه برنامه هستید که کلا یک بار استفاده خواهد شد، زیاد مته به خشخاش نگذارید.
  • با توسعه تست محور بیشتر آشنا شوید.
  • چرخ ها را از نو اختراع نکنید.
  • به اطرافتان دقت کنید. متاسفانه اکثر برنامه نویسانی که دچار ایده آل گرایی افراطی هستند، محصولات کاربردی زیادی را تولید نکرده اند. برعکس معمولا برنامه نویسان عادی محصول های زیادی ساخته اند.
  • به یاد داشته باشید یک محصول ناقص، بهتر از نداشتن یک محصول است.
  • بهترین محصول های دنیا، در چرخه کار و استفاده شدن توسط مشتری، تکمیل شده اند و هیچ نرم افزاری از روز اول کامل نبوده است.

به هر حال چه از دسته برنامه نویسان حرفه ای هستید یا معمولی، خطر ایده آل گرایی در برنامه نویسی را جدی بگیرید. از افراط در ایده آل گرایی پرهیز کنید.

منبع

شیوا محمدی

پسندیده شده توسط: شهرام برزنی , علی کشوری , سهیل , علی بهمن , سجاد رفیعی هنر , زهره

برنامه نویسی را از کجا شروع کنیم ؟

گزارش

اکثر ما میخواهیم برنامه نویسی و طراحی سایت را یاد بگیریم. اما در میان اینهمه تکنولوژی سر درگم شده ایم. نمیدانیم باید از کجا شروع کنیم . اولین راه حلی که به ذهنمان میرسد این است که به کلاس برویم. متاسفانه بیشتر آموزشگاه ها بیشتر به دنبال درآمدزایی هستند. نتیجه این میشود که تعدادی زیادی دوره های بی ربط و ناکارآمد میبینیم. کلی هزینه میکنیم و آخرش هیچ! به سراغ کتاب ها میرویم. تقریبا تمام کتاب ها به دنبال این هستند که صفحاتشان را زیاد کنند تا قیمت کتاب بالا برود.

ما به دانشگاه رفته ایم. فارغ التحصیل شده ایم. زحمت کشیده ایم. اما حالا برای پیدا کردن کار مشکل داریم. تصمیم میگیریم با کارآموزی، کار را یاد بگیریم. شرکت هایی که خودشان از نظر علمی ضعیف اند، وقت ما را میگیرند و کارآموزی تبدیل به بیگاری میشود.

از دوستانی که به نظر تجربه دارند میپرسیم. تجربه ها و راهنمایی های غلط ما را به بیراهه میفرستند.

 

پس برنامه نویسی را از کجا شروع کنیم؟

جواب این است که ابتدا باید بدانید دنبال چه هستید.

 

اگر سلیقه هنری دارید و از خلق کردن لذت میبرید

احتمالا بهتر خواهد بود اگر به سمت طراحی وبسایت بروید و بیشتر بر روی طراحی ظاهر نرم افزارها و وبسایت ها متمرکز شوید. خیالتان از بابت پیدا کردن کار هم راحت باشد. این رشته هم در حال حاضر فرصت های شغلی زیادی دارد و هم در آینده. مهارت هایی که به آنها نیاز خواهید داشت، بیشتر شامل HTML و CSSو Java Script هستند.

 

اگر اهل منطق و دو دو تا چارتا هستید و از سر و کله زدن با چالش ها لذت میبرید

اگر چنین شخصیتی دارید، احتمالا برنامه نویسی برای شما بهتر خواهد بود. در این رشته، مهارت های زیادی هستند که نیاز به یادگیریشان دارید. شما معمولا با کدها و عبارات منطقی سر و کار خواهید داشت و باید چالش های منطقی را حل کنید و با ایرادات سر و کله بزنید. زبان هایی مثل سی شارپ و PHP و جاوا در این دسته هستند. در کشور ما، مدیریت دیتابیس نیز جزو مهارت های مورد نیاز یک برنامه نویس است. بازار کار این رشته هم گرم است و خواهان زیادی دارد.

 

اگر کم حوصله تر هستید و میخواهید سریع تر به محصول برسید

اشتباه اکثر ما این است که فکر میکنیم طراحی سایت فقط با برنامه نویسی امکان پذیر است. در حالی که اگر شما کم حوصله هستید و به دنبال نتیجه گیری سریع تر هستید یا نمیخواهید کدنویسی کنید، میتوانید به سراغ سیستم های مدیریت محتوی مثل wordpress بروید. وردپرس یک سیستم برای طراحی وبسایت، بدون نیاز به کدنویسی است.

در هر حال هر کدام از این دسته ها را که انتخاب کردید، به خاطر داشته باشید همیشه میتوانید، مهارتتان را عوض کنید. پس زیاد نگران نباشید. اینکه بفهمیم باید از کجا شروع کنیم ،کمی زمان میبرد.

منبع

شیوا محمدی

پسندیده شده توسط: شهرام برزنی , ایمان مدائنی , سهیل , حمیددواچی , امید کارگر
ثبت نام ورود